Win a week in Tuscany!
Closed
'Mijn Geheime Toscane'
Van huis uit heb ik meegekregen dat een vakantie naar Italië geen optie is. Net als Johan Cruijff had mijn vader ook een gouden uitspraak. Hij zei niet: “Italianen, ze kunnen niet van je winnen, maar je ken wel van ze verliezen” maar hij zei: “Ga nooit naar Italië want ze dansen daar op je motorkap en ze snijden je banden door”. Waarop hij dit baseerde was niet duidelijk, zoals wel meer uitspraken van hem. Toen mijn vrouw dan ook voorstelde voor ons 50 jarig huwelijksfeest een huis in Toscane te huren waar we met z’n allen een week zouden verblijven, had ik zo mijn twijfels. Maar ja, hoe gaat het in een goed huwelijk dat al 50 jaar stand heeft gehouden. Soms geef je toe en soms doe je dat niet. Ditmaal kwam ik er niet onderuit.
Normaal gesproken gaan we niet met vakantie in de Nederlandse zomer, het is hier toch ook vaak goed weer, maar overwinteren we een week of zes in warmere oorden zoals bijvoorbeeld Zuid Afrika.
De voorbereidingen werden gestart. Kea vond een geschikt huis in het zuiden van Toscane waar we met 15 personen in konden. Drie echtparen, acht kleinkinderen en één vriendje van de oudste kleindochter. Wij besloten in drie dagen naar onze bestemming te rijden, mijn oudste dochter verkoos met man en twee kinderen te vliegen en een auto ter plekke te huren en liet twee kinderen op een andere dag naar Rome vliegen en de jongste dochter ging met drie kinderen ook met de auto en liet één zoon per vliegtuig overkomen. Ook de vriend van de oudste kleindochter kwam per vliegtuig maar weer op een andere dag. Het was een wonder dat iedereen op een gegeven moment op de plaats van bestemming was aangekomen.
Het huis was prachtig, een grote oude boerderij, redelijk gerenoveerd voor haar nieuwe bestemming met een mooi zwembad en andere faciliteiten zoals een pooltafel en een pingpong tafel. De eigenaren waren heel aardig, maar spraken geen woord Frans, Engels of Duits maar alleen Italiaans en gebarentaal. Zo moest ik, omdat we iets te vroeg arriveerden, een tijdje met de oude boerin doorbrengen in een prieeltje en wachten tot het hele huis was schoongemaakt. Ze praatte honderduit en ik knikte vriendelijk maar had geen idee waar ze het over had. “Koffie”? Probeerde ik nog, maar dat begreep zij weer niet. Het huis lag tussen de dorpen Sinalunga en Lucignano op de hellingen van een heuvel omzoomd door prachtige zonnebloemvelden. Vincent van Gogh zou hier ook zomaar gezeten kunnen hebben.
Het werd een uitbundige en vrolijke week ondanks het gemêleerde gezelschap van Opa, Oma en twee gezinnen met kinderen die varieerden in de leeftijd van 23 tot 10. Er werd heerlijk van de zon geprofiteerd die uitbundig scheen, er werden wedstrijden gezwommen, waterpolo gespeeld en een biljard competitie afgewerkt. Dit alles met een fanatisme die Opa, een oude fanatieke sporter, versteld deed staan. Het ging er hard aan toe en af en toe moesten de strijdende partijen uit elkaar gehouden worden door Oma, die als scheidsrechter optrad. Het leidde gelukkig nooit tot onenigheid.
’s Avonds bij het avondeten nam Opa de dag door en vertelde hij wie zich onderscheiden had en wat hem speciaal opgevallen was. Het mooie was dat het diner buiten genuttigd kon worden aan een grote houten tafel zoals je wel eens ziet in een TV reclame voor Italiaanse producten. De twee dochters en oudste kleindochters hadden in de grote keuken een heerlijk maaltijd voorbereid en iedereen had het naar zijn zin. Tot slot van de dag, onder het volle maanlicht, werd ‘30 seconds’ gespeeld een spel waarin je in 30 seconden vijf begrippen moet uitbeelden zonder het woord te noemen. Ook hier weer een felle strijd tussen de twee families en een team waarin Opa of Oma figureerde. De buren moeten gedacht hebben dat er een familievete werd uitgevochten, zo hard werd er geschreeuwd en gediscussieerd. Tegen elven werd het rustig in huisje ‘Weltevree’ en vertrok iedereen naar zijn eigen slaapkamer. De volgende dag herhaalde het ritueel zich of werd er eerst een bezoek aan de plaatselijke markt gebracht of werd er een uitstapje gemaakt naar Sienna, Cortona, Tracimeno of Castigliano.
Op vrijdag begonnen de voorbereidingen voor het vertrek. In de namiddag reed ik nog even naar Sinalunga om benzine te tanken voor de terugreis. De pomp was onbemand. Kea en ik probeerden te begrijpen hoe deze automaat nu weer werkte. Uiteindelijk accepteerde de machine ons geld, maar nu moesten we nog een keuze maken welke brandstof we wilden. Er was keus genoeg aan brandstof, van sommigen hadden we nog nooit gehoord. Uiteindelijk kozen we voor nummer 5. De slang paste niet in onze tank. Een ander nummer geprobeerd, maar die gaf geen druppel. Nog steeds niemand om ons te helpen. Nummer 5 maar weer geprobeerd, met een beetje mikken konden we de vloeistof in de tank krijgen. De automaat gaf iets meer dan 10 liter voor onze schamele €20,-- maar voorlopig konden we voort. Terug naar huis om de rommel op te ruimen en het laatste avondmaal te gebruiken. Oudste dochter Femke vroeg of zij mijn auto even mocht lenen om nog een paar foto’s te maken van de zonnebloemen. Geen punt natuurlijk. Een kwartiertje later belde ze op om te zeggen dat ze mijn auto niet meer van een hellinkje af kon krijgen. De automaat wilde niet in de vooruit en ze reed steeds verder achteruit richting greppel. Vrouwen, dacht ik nog, ze halen een rijbewijs maar kunnen niet autorijden. Op de plek, 500 meter van ons huis, aangekomen kreeg Opa de auto ook niet aan de praat en bleef de Toyota in zijn benarde positie staan. De rest van de familie, sterke jonge knullen, werden opgetrommeld om de auto naar een veiliger plekje te duwen. Dat lukte gelukkig wel. Maar nog steeds wilde de auto niet starten. In Nederland bel je dan de Wegenwacht, maar ik had een kaartje van Toyota met een telefoonnummer voor pechhulp. Het is verbazend hoe dat werkt. Je krijgt een Nederlandse mevrouw aan de lijn, je legt uit wat er aan de hand is en binnen het uur staat er een monteur met een grote takelwagen naast je auto. Hij kon de auto ook niet aan de praat krijgen, sprak alleen maar Italiaans en laadde mijn auto op zijn takelwagen en vertrok naar zijn thuisbasis. Met onze beperkte kennis van het Italiaans begrepen we dat hij de auto op maandag bij de dichtstbijzijnde Toyota garage zou afleveren. Hij liet ons in vertwijfeling achter. Een nieuw telefoontje met de pechhulp mevrouw stelde ons enigszins gerust. Zij ging er achter aan en zou voor een vervangende auto zorgen als we de volgende dag de terugreis zouden beginnen, tenminste als de auto niet zaterdag alsnog aan de praat zou worden gekregen door de Italiaanse monteurs.
De stemming aan het laatste avondmaal was bedrukt en er werd druk gespeculeerd hoe het nu verder moest. Tijdens het eten kreeg Opa ineens een helder moment en hij herinnerde zich de problemen bij de benzinepomp. Zou het niet kunnen zijn dat er verkeerde brandstof was getankt? Diesel in plaats van euro ongelood? De handle paste immers niet in de benzinetank. Het zou toch niet waar zijn. Oma ging met een schoonzoon terug naar de benzinepomp om te kijken en te reconstrueren. Het telefoontje dat volgde bevestigde het vermoeden. Hoe was het nu toch mogelijk? Ja, een onbekend land, onbekende tekens, geen zwarte waarschuwing met de letters DIESEL op de handle, geen bediening in de buurt enzovoort enzovoort.
De eerste grappen werden gemaakt. Ja Opa nou moet je nog een tijdje langer in Italië blijven en een taalcursus kan geen kwaad, zelfs niet op jouw leeftijd. Wij hoopten nog steeds dat het euvel de volgende dag verholpen zou kunnen worden, maar dat bleek ijdele hoop. De volgende ochtend vroeg, iedereen was al vertrokken om vliegtuigen te halen, belde de mevrouw van de pechhulp al. Zij had een vervangende auto geregeld maar die moest worden opgehaald in een dorp 50 km verderop. We konden een taxi bestellen op kosten van de pechhulp. De eigenaren waren inmiddels ook gearriveerd om het huis schoon te maken voor de volgende huurders. In ons beste Italiaans legden we uit wat er gebeurd was: “machina en panne”. Konden zij misschien een taxi bestellen om ons naar de vervangende auto te brengen. Een taxi, nee dat kenden ze niet, er was geen taxiservice. Openbaar vervoer dan? Ja, er kwam 1x per dag een bus langs, maar die ging niet naar onze bestemming. De dochter des huizes pakte haar telefoon en belde een familielid met een auto. Een uur later waren we onderweg naar onze vervangende auto en nog een uur later konden we aan onze terugreis beginnen. Ik moest terugdenken aan het advies van mijn vader, ga niet naar Italië want daar dansen ze op je motorkap en snijden ze je banden door. Ik moest glimlachen. Een paar dagen later waren we in onze vertrouwde omgeving in Nederland en nu een paar weken later rijden we weer in onze eigen auto. “Pas je op met tanken” roept iedereen tegen ons die van onze belevenissen heeft gehoord. En dat zal nog wel even doorgaan maar dat moeten we dan maar accepteren. De kleinkinderen hebben al gevraagd of we volgend jaar weer gaan. Ik weet het nog niet.
Italianen, je ken ze niet verstaan, ze laten je Diesel tanken in plaats van Euro loodvrij, maar het zijn aardige mensen en het is een mooi land vooral in Toscane!
